Tenuta Bossi, of hoe ik mijn verjaardag vierde

8 april 2011, halfnegen ‘s avonds, het einde van de tweede dag Vinitaly, een van de grootste vakbeurzen voor wijn ter wereld. Ik ben jarig. Op het terras van een eenvoudige pizzeria in Bardolino kijk ik in de schemering uit over een nagenoeg rimpelloos Gardameer. De wijnkaart is een geplastificeerd A4-tje waarop producenten noch oogstjaren staan, alleen summiere omschrijvingen als Valpolicella, Bardolino Superiore en Lambrusco Amabile.

Het meer ruikt zoals grote plassen zoet water overal ruiken: een lastig te benoemen mix van vegetale tonen, wat zoete rotting en een vleugje vis. Het is een intrigerende geur, voor mij in elk geval niet afstotend. Omdat de wijnkaart niet helpt vraag ik de ober om ‘echt goede wijn’, wetend dat ik er na een hele dag proeven nog geen twee glazen van zal drinken. Helaas, het is triest te merken dat men er ook hier, midden in een klassieke wijnstreek, geen flauw benul meer van heeft wat dat is, goede wijn. Zonder enige kennis, laat staan schaamte komt er een fles op tafel waarvan de inhoud uitsluitend ruikt en smaakt naar . . . . hout, d.w.z. naar mokka, vanille, chocolade, brood, etc. Met druiven hebben de aroma’s weinig of niets te maken. Ik ben te moe om te protesteren en verdun het bocht met water tot het drinkbaar is, want ik ben jarig. Jarig en blij, geen noodzakelijke combinatie. Blij omdat ik op de beurs in Verona vandaag wèl ‘echt goede wijn`proefde: wijn zoals God wijn bedoeld heeft. Mijn arrogantie is groot want ik denk te weten hoe dat is en kan zoiets schrijven omdat ik niet gelovig ben.

Ik proefde Chianti van Tenuta Bossi uit Rufina dat hoger ligt dan het Chianti Classico-gebied waardoor de wijnen frisser zijn. Mooi, denk   ik, want ik wil wijnen met frisheid. Verder wil ik ook dat Chianti van de autochtone druiven Sangiovese en Canaiolo of Colorino gemaakt wordt: Merlot en Cabernet zoek ik wel buiten Toscane, conservatieve zak die ik ben. Tenuta Bossi dus, van Marchesi Gondi. Gemaakt van oude stokken? Welnee, tien jaar geleden is alles herplant. Oud bedrijf dan? Dat dacht ik wel! Adellijke familie uit Florence die terug gaat tot 1197, ja, wel na Christus. Indertijd waren de Gondi’s bevriend met de Medicis. Groot bedrijf dus? Toscaanse adel van een beetje niveau bezit 300 hectaren of meer, anders tel je niet mee. 300 hectaren wijngaard? Natuurlijk niet, 45 ha. met olijfbomen en 18 ha. wijngaard, de rest is natuur. Leuke mensen? Hèm niet gezien, is bezig met belangrijke zaken, was in Florence jarenlang voorzitter van de Kamer van Koophandel en zo. Zijn zus, Donatella, is leuk: een kleine grijze vrouw bij wie je twijfelt over haar leeftijd. Is ze 50, 60, 70? Een paar dingen weet je wèl als je tegenover haar zit: vroeger was ze heel mooi, en slim en charmant is ze nog steeds. Is dat belangrijk voor de wijn? Nee natuurlijk, maar ze straalt hetzelfde uit als haar wijnen. En dat is? Vanzelfsprekende klasse, transparantie, eerlijkheid en traditie wars van trends. Wat zie je daarvan terug in haar wijnen? Dat de kwaliteit van het fruit voorop staat, dat de tannines rijp zijn, uit de druif komen en niet van barriques of, erger, snippers. Dat die tannines de smaak niet uitdrogen maar ondersteunen omdat ze goed geïntegreerd zijn. Hierdoor heeft de Chianti van Tenuta Bossi om met bediende Joost uit de Bommel-strips van Marten Toonder te spreken, slechts ‘een eenvoudige doch voedzame maaltijd’ nodig om tot zijn recht te komen. Het is kortom ‘wijn zoals God wijn bedoeld heeft’. Daarom ben ik blij. Blij en jarig.

Guus van Otterloo

Bardolino